Drzewo o pięknym pokroju, wys. do 30 m wys. Korona gęsta nisko osadzona. Kora cienka i gładka, popielatoszara. Pędy zygza- kowate, pąki wrzeciono- wate, długie i ostre, odstające, ułożone naprze- mianlegle. Liście jajowate lub eliptyczne, prawie całobrzegie, młode wraz ogonkiem jedwabisto owłosione, starsze z długimi włoskami tylko na nerwach od spodu. W jesieni żółte, pomarańczowe do brązowych, często pozostają na drzewie do wiosny. Owoce, orzechy, osadzone po 2 w czteroklapowej zdrewniałej okrywie owocowej nazywane są bukwią lub buczyną. Drzewo wymaga gleb żyznych świeżych, gliniastych lub gliniasto-piaszczystych, nie znosi suchego powietrza, cieniolubne. Nie znosi silnych mrozów i majowych przymrozków.